Topic: การศึกษาเกี่ยวกับเสียง

10 อันดับเสียงที่อันตรายที่สุดในโลก 0

เสียงที่เราสนทนาพูดคุยกันทุกวันนี้ มีระดับความดังอยู่ที่ 60 เดซิเบล

แต่เสียงที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อแก้วหูจะอยู่ที่ 90 เดซิเบล

เมื่อเราฟังเสียงที่มีความดังอยู่ที่ 85 เดซิเบลเกิน 8 ชั่วโมงก็เป็นอันตรายเช่นกัน

มนุษย์เราไม่สามารถทนฟังเสียงที่140เดซิเบล ได้ ซึ่งนั่นจะทำให้แก้วหูฉีกได้

แต่วันนี้ผมจะมาพูดถึงระดับความดังของเสียง 10อันดับ ที่มีความดังมากที่สุดในโลก

 

10.เสียงลำโพงจากคอนเสิร์ตร็อค 135 dB

audience-828584_1920

9.เสียงจากดอกไม้ไฟ 145-150 dB

flame-1128636_1280

8.เสียงปืน 145-155 dB

gun-449783_1280

7.รถNHRA Dragsters 155-160 dB

24711273644_bb582b0e6a_b

6.เสียงจรวดที่กำลังทำการปล่อยตัวออกจากฐาน 165-170 dB

kazakhstan-189927_1920

5.เสียงจากวาฬสีน้ำเงิน 188 dB

late-stage-1431752_1920

4.เสียงระเบิดจากจากภูเขาไฟ Krakatoa 172-180 dB

volcano-1031161_1920

3.เสียงระเบิด TNT 1 ตัน 210 dB

volcanic-eruption-67668_1920

2.เสียงแผ่นดินไหวขนาด 5.0 ริกเตอร์ 235 dB

nepal-earthquake-aerial-photos

1.เสียงอุกาบาติทันกัสกา (Tunguska meteor) 300-315 dB

asteroid-1477065_1280

 

“Sound” กับ “Noise” 0

“Sound” กับ “Noise”

เราจะได้เห็นกันบ่อยๆในงานเกี่ยวกับเสียงและเครื่องวัดเสียงซึ่งสองคำนี้เป็นสิ่งที่เราเจอบ่อยที่สุด และวันนี้เรามีข้อสังเกตุง่ายๆมาให้ทุกๆท่านได้ชมกัน

Sound (ตามพจนานุกรม คือ เสียง) จากคำอธิบายใน Wikipedia ได้อธิบายว่า “เสียง เป็นคลื่นเชิงกลที่เกิดจากการสั่นสะเทือนของวัตถุ เมื่อวัตถุสั่นสะเทือน ก็จะทำให้เกิดการอัดตัวและขยายตัวของคลื่นเสียง และถูกส่งผ่านตัวกลาง เช่น อากาศ ไปยังหู เสียงสามารถเดินทางผ่านสสารในสถานะก๊าซ ของเหลว และของแข็งก็ได้ แต่ไม่สามารถเดินทางผ่านสุญญากาศได้ คลื่นเสียงเกิดจาก การสั่นสะเทือนของวัตถุ เมื่อวัตถุเกิดการสั่นสะเทือน จะเกิดการถ่ายโอนพลังงานให้กับอนุภาคของตัวกลาง ทำให้อนุภาคของตัวกลางสั่น แล้วถ่ายโอนไปยังอนุภาคอื่นๆที่อยู่ข้างเคียงให้สั่นตาม เป็นอย่างนี้ต่อเนื่องไปเรื่อยจนกระทั่งถึงอนุภาคตัวกลางที่อยู่ติดกับเยื่อแก้วหู อนุภาคเหล่านี้สั่นไปกระทบเยื่อแก้วหู ทำให้เยื่อแก้วหูสั่นตาม จึงทำให้เราได้ยินเสียง”

Noise (ตามพจนานุกรม คือ เสียงรบกวน) จากคำอธิบายใน Wikipedia ได้อธิบายว่า “เสียงใด ๆ ที่ไม่เป็นที่ต้องการ เสียงที่ดังเป็นพิเศษซึ่งรบกวนบุคคลหรือทำให้ฟังเสียงที่ต้องการได้ยากจัดเป็นเสียงรบกวน ตัวอย่างเช่น การสนทนากับบุคคลอื่นอาจถือเป็นเสียงรบกวนสำหรับผู้ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการสนทนา เสียงที่ไม่เป็นที่ต้องการใด ๆ เช่น หมาเห่า เพื่อนบ้านเล่นดนตรีเสียงดัง เลื่อยกลพกพา เสียงการจราจรถนน หรืออากาศยานที่ห่างไกลในชนบทที่เงียบสงบเป็นเสียงรบกวนทั้งสิ้น เสียงรบกวนเป็นอะไรก็ได้ตั้งแต่เสียงที่เงียบแต่น่ารำคาญจนถึงเสียงดังและเป็นโทษ”

อธิบายโดยง่ายเลยก็คือ Sound เป็น คลื่นเสียงที่ไม่ก่อให้เกิดความน่ารำคาญ อาจจะรวมไปถึงเสียงเพลงที่น่าฟัง และเสียงพูดเสียงนกร้องที่เราพึงจะได้ยินนั่นเอง แต่ Noise เหมือนจะเป็นคำที่ตรงกันข้ามกันกับคำว่าเสียง นั่นก็คือ เสียงหรือคลื่นที่ทำให้คนเราได้ยินและเกิดความน่ารำคาญ นั่นคือ”เสียงที่ไม่พึงประสงค์” ไม่ว่าจะเป็นเสียงพูดหรือเสียงเพลง ก็สามารถเป็นเสียงรบกวน(Noise)ได้เช่นกัน

 

 

ความแตกต่างระหว่าง “ระดับเสียง” กับ “ความดัง” 0

ในปัจจุบัน ผมพูดภาษาไทยกันจนลืมไปเลยว่าคำไหนที่มีความแตกต่างกันบ้างหรือเปล่า เรามักจะเหมารวมคำที่คล้ายๆกัน แล้วนำมาพูดมาในความหมายที่เหมือนกัน ซึ่ง มีอยู่วันหนึ่งผมก็เกิดสงสัยว่า กลุ่มคำเหล่าที่ ที่จะกล่าวมาทางด้านล่างนี้ มันมีความหมายเหมือนกันซะเหลือเกิน จนผมไม่รู้สึกว่ามันแตกต่างอะไรกัน ผมจึงเกิดความคิดที่จะหาข้อมูลในส่วนนี้ จึงได้ข้อสรุปที่ว่า

คำว่า”ระดับเสียง” Pitch มีหน่วยเป็น dB (decibel)

คำว่า”ระดับความดันเสียง” Sound Pressure Level มีหน่วยเป็น dB (decibel)

คำว่า “ความดัง” Loudness มีหน่วยเป็น โซน (Sone)

คำว่า “ระดับความดัง” Loudness Level มีหน่วยเป็น โฟน (Phon)

ผมจึงขอหยิบยกคำพูดจาก อาจารย์ปราโมช เชี่ยวชาญ ที่ว่า (ให้สังเกตจากกฏหมายฉบับใหม่ ๆ จะพบว่า การกำหนดมาตรฐานเสียงตามกฎหมายต่าง ๆ ของประเทศไทยจะใช้คำว่า ค่าระดับเสียง โดยไม่ใช้คำว่าความดัง เพราะอาจทำให้สับสนกับคำว่า Loudness หรือ Loudness Level)

ขอขอบคุณที่ไดรับฟังและรับชมนะครับ

……………………………………………
เอกสารอ้างอิง

กรมควบคุมมลพิษ . (2544). มลพิษทางเสียง. กรุงเทพมหานคร: บริษัทซิลค์คลับ จำกัด.
ปราโมช เชี่ยวชาญฬ. (2551). เอกสารการสอนชุดวิชาสุขศาสตร์อุตสาหกรรม: การประเมิน. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
สราวุธ สุธรรมาสา. (2547). การจัดการมลพิษทางเสียงจากอุตสาหกรรม. กรุงเทพมหานคร: บริษัทซีแอนด์ เอส พริ้นติ้ง จำกัด
Cyril, M. Harris. (eds.). (1991). Handbook of Acoustical Measurements and Noise Control. 3rd ed. New York : McGraw Hill Inc.
John, E.K. Foreman. (1990). Sound Analysis and Noise Control. New York: Van Nostrand Reinhold.
Lawrence, K. Wang, Norman, C. Pereira and Yung-Tse, Hung (eds). (2005). Advanced Air and Noise Pollution Control. New Jersy: Humana Press Inc.
WHO. (2001). Occupational Exposure to Noise: Evaluation, Prevention and Control. ค้นคืนเมื่อ พฤษภาคม 2555 จาก http//www.mne.psu.edu/lamancusa/me458/

ขอขอบคุณ : http://www.stou.ac.th/Schools/Shs/booklet/book55_3/sanitation.html